Ølglas

De vuistregel is simpel: hoe zwaarder het bier, hoe boller het glas. Pils drink je uit een recht of licht taps glas van 19 tot 25 cl, want dan blijft het koud tot de laatste slok en houd je de kraag netjes. Voor witbier neem je een dikwandig glas van 25 tot 33 cl met een brede opening, zodat het troebele bier zijn volle schuim kan opbouwen. Tripel, dubbel en quadrupel horen in een bolle kelk op voet van 33 tot 44 cl, waar de alcohol en de gist de ruimte krijgen zonder dat het bier te snel opwarmt.

Let daarnaast op de voet. Een glas met steel of voet pak je vast zonder je hand tegen het bier te leggen, en dat scheelt bij een trappist die op twaalf graden hoort te blijven een paar graden per kwartier. Merkglazen van de brouwerij zelf zijn op dat ene bier ontworpen en dragen het logo, wat op tafel meteen laat zien wat er in het glas hoort. Neutrale horecaseries van Bormioli Rocco of Mammoet zijn juist bedoeld om in oplage te bestellen en komen per twaalf, zodat je in een kroeg of kantine met een handvol vormen toe kunt. Voor buiten, op een terras of op een festival bestaan dezelfde vormen in kunststof, dat er van een meter afstand uitziet als glas maar niet breekt tussen blote voeten.

Schenken is de helft van het werk. Houd het glas onder een hoek van ongeveer vijfenveertig graden, schenk rustig langs de wand en zet het glas rechtop zodra het halfvol is, zodat de laatste stroom de kraag opbouwt. Een kraag van twee vingers is de norm bij pils, bij speciaalbier mag hij hoger. Schuim dat direct inzakt betekent bijna altijd een vet glas, niet een slecht bier.

Temperatuur is de tweede knop waaraan je kunt draaien. Pils schenk je op vier tot zes graden, blond en witbier op zes tot acht, en zware trappisten op tien tot twaalf. Bij een gekoeld glas condenseert vocht aan de binnenwand en dat breekt het schuim, dus laat het glas na het spoelen liever uitlekken dan dat je het in de vriezer zet. Blijft er bij een proeverij telkens bier in het glas staan, gebruik dan een klein degustatieglas van 15 tot 20 cl in plaats van steeds een groot glas half te vullen. Je proeft er meer soorten mee op een avond, en het bier blijft in een klein glas ook langer op de juiste temperatuur dan wanneer het onderin een grote kelk staat te wachten.

Bierglazen vragen om een eigen behandeling, want vet is hier de vijand. Restjes vaatwasmiddel, glansspoelmiddel of vet van vingers en van een vaatdoek zorgen ervoor dat de schuimkraag binnen seconden inzakt en dat er belletjes aan de wand blijven plakken. Was bierglazen daarom apart van vette borden en spoel ze ruim na met koud water.

In een horeca-omgeving gebruik je bij voorkeur een aparte glazenspoelmachine zonder glansmiddel, en thuis werkt een borstel met een neutraal middel beter dan een volle vaatwasser. Droog niet af met een theedoek die eerder voor pannen is gebruikt, want daarmee breng je precies het vet terug dat je er net uit hebt gehaald. Laat de glazen liever ondersteboven uitlekken op een rooster. Merkglazen met opdruk of goudrand kun je het beste met de hand doen, want die opdruk slijt in een machine op den duur weg en een goudrand verkleurt. Een glas dat je lang niet gebruikt hebt, spoel je voor gebruik even om: stof in de kast breekt de schuimkraag net zo goed als vet.

Weet je al welk bier je schenkt, dan kun je gerichter kiezen. De kelken en tulpen voor trappist, IPA en witbier staan bij de speciaal bierglazen, en de grote maten met oor vind je bij de bierpullen. Voor een proeverij zijn de kleine proefglazen handiger dan een vol glas. Wil je bier en frisdrank uit hetzelfde model schenken, kijk dan bij de longdrinkglazen, en zoek je een compleet pakket in een keer, dan staan de glazensets klaar. Voor het vetvrij houden van je glazen zijn de glazenborstels het gereedschap, en ga je na het bier door op sterker werk, dan vind je de verhoudingen op de cocktailpagina's of meteen bij de kopstoot.