Gin- og tonicglas

De maat is de belangrijkste keuze en de meest onderschatte. Een gin tonic bestaat uit ongeveer vijf centiliter gin, twee keer zoveel tonic en een flinke hoeveelheid ijs, en dat vraagt om minstens 50 cl aan glas. Neem je 65 tot 80 cl, dan kun je het glas echt vol ijs zetten, en dat is geen overdaad: veel ijs smelt langzamer dan weinig ijs, waardoor je drankje juist minder verwatert. Kleiner dan 50 cl dwingt je te kiezen tussen ijs en tonic.

De tweede keuze is de kelkvorm. Een klassieke copa met een licht ingetrokken rand houdt de geur het beste vast en is de logische keuze als je met botanicals werkt. Een strakkere, rechtere kelk zoals de Alkemist van 53 cl oogt moderner en past beter bij een minimalistische bar. De lage varianten van rond de 53 cl zijn stabieler op een terras of een dienblad. Let ook op de steel: een korte, dikke steel breekt minder snel en is voor de horeca de verstandige optie, terwijl een lange steel eleganter staat en je hand verder van het ijs houdt.

De volgorde maakt meer uit dan het merk gin. Vul het glas eerst voor driekwart met grote ijsblokken en laat het even staan, zodat het glas koud wordt; giet het smeltwater daarna weg. Schenk dan de gin over het ijs en roer kort met een barlepel. Pas op het laatst gaat de tonic erbij, langs de wand of over de bol van de lepel, zodat je het koolzuur spaart. Roer daarna hooguit een halve slag.

De garnering kies je op de gin, niet op gewoonte. Bij een klassieke London Dry werkt een schil citroen, bij een gin met veel citrus een schijf sinaasappel, en bij een kruidige gin liever een takje rozemarijn of een paar peperkorrels dan een halve fruitsalade. Knijp een schil altijd boven het glas uit voordat je hem erin legt. De volledige verhouding staat op de pagina over de gin tonic. Hetzelfde glas werkt ook voor een hugo spritz, waar de vlierbloesem dezelfde ruimte nodig heeft.

Grote kelken worden sneller dof dan kleine glazen, en dat komt niet door het glas maar door het water. Kalk slaat neer op het brede oppervlak en wordt zichtbaar zodra er licht doorheen valt. Was daarom op een kort glazenprogramma, doseer glansspoelmiddel spaarzaam en spoel bij hard water na met een scheut azijn in het water. Poets het glas terwijl het nog warm is met een pluisvrije doek.

Citruszuur is de tweede vijand. Een schijf limoen die een nacht in een glas blijft liggen laat een dof randje achter dat er later moeilijk uitgaat. Spoel glazen dus meteen om na gebruik. Zet ze bij het wassen los van elkaar in de korf, want een copa met een lange steel valt makkelijk om en tikt tegen zijn buurman. Bewaren doe je rechtop, met de kelk vrij, en niet ondersteboven op de rand.

Wil je een hoog, recht glas in plaats van een kelk, dan zijn dat de longdrinkglazen, die voor een gin tonic net zo goed werken maar minder geur vasthouden. Voor de lagere, zware modellen kijk je bij de tumbler glazen. Wil je eerst alle cocktailvormen naast elkaar zien, begin dan bij de cocktailglazen. Het Franse Lehmann maakt met de Barcelona een copa van 50 cl die met sommeliers is ontwikkeld. En om de tonic rustig in te schenken heb je een barlepel nodig.